Bien étonnés de se trouver ensemble: Manneken Pis, een van de symbolen van de Brusselse volkscultuur en de flamboyante volkscultuur van Suriname werden op 25 november 2025 op een mooie manier met elkaar verbonden, want op die dag werd Juliaan (zoals het beeldje officieel heet) in een kleurrijk Surinaams pakje getooid. De traditie om het wereldberoemde schalkse beeldje in schattige pakjes te kleden, bestaat allang. Sinds 1698, toen Maximiliaan II Emanuel van Beieren, gouverneur van de Oostenrijkse Nederlanden, hem zijn eerste kostuum cadeau deed. Nu is zijn garderobe een bonte collectie van meer dan 1900 tenues, waaronder heel wat door andere landen geschonken pakjes.
Gilbêrt van Lierop, tot voor kort de Surinaamse ambassadeur in België, ontdekte vorig jaar dat zijn land daarbij ontbrak. De viering van vijftig jaar onafhankelijkheid van Suriname – Sfrefidensi in het Sranantongo – leek hem een ideale gelegenheid om daar verandering in te brengen. Maar Suriname, een smeltkroes van bevolkingsgroepen, heeft geen typische nationale klederkracht. De oplossing was eenvoudig: een wedstrijd zou een originele creatie bekronen die de veelzijdigheid van Suriname vat. Uiteraard volgens de strikte richtlijnen van de stad Brussel, zodat de functie waaraan het beeldje zijn naam dankt, ongehinderd blijft werken. Winnares werd Sandhya Manniesing met haar ontwerp Mi Sranan.
De kleuren en motieven van het ontwerp verwijzen naar de rijkdommen en bevolkingsgroepen van het land, met de Surinaamse vlag met gouden ster op de hoed van het beeldje. Van Lierop overhandigde het kostuum aan de Brusselse schepen van Nederlandstalige aangelegenheden tijdens een ceremonie op het stadhuis, waarna een delegatie van de Surinaamse gemeenschap in België onder luide drums in optocht naar de plechtige onthulling in de Stoofstraat trok. Het nieuwe kostuum is officieel opgenomen in de garderobe van Manneken Pis, die het bij een bijzondere gelegenheid, zoals een staatsbezoek, misschien weer zal aantrekken.
Van Lierop nam zo in stijl afscheid van Brussel, want enkele dagen later vertrok hij na afloop van zijn opdracht van vier jaar weer naar Paramaribo: “Ik heb tijdens mijn periode hier in Brussel hard gewerkt aan het bevorderen van de relaties met de Europese Unie, België en Vlaanderen. Het was een voorrecht om te ontdekken wat ons bindt, en er is nog heel wat ruimte om nauwer samen te werken, cultureel maar ook economisch. Het Nederlands als gedeelde taal maakt ons tot natuurlijke partners."
Maarten Vidal is coördinator grensregionale samenwerking bij het Vlaamse departement Kanselarij en Buitenlandse Zaken. Van 2017 tot 2022 was hij als beleidssecretaris bij de Taalunie verslaggever van twaalf bijeenkomsten van het Comité van Ministers.
Dit was een artikel uit Neerlandia nummer 4 van 2025.
Meer lezen?
Nog geen abonnee en wil je het tijdschrift eens op je deurmat ontvangen?